Wildlife Lofoten

scholekster op strand
Scholeksters op strand

Ons avontuur met de zeearenden in het Trollfjord was gelukkig niet onze enige ervaring met het wildlife van Noorwegen. Onze aankomst op de Lofoten begon al goed. Na 3 dagen varen zagen wij eindelijk bruinvissen zwemmen terwijl de MS Lofoten langs de kustlijn opstoomde richting Svolvaer. ‘S avonds na het eten van een goed bord pasta liepen wij over de strekdam voor onze rorbuer toen we plotseling drie kleine kopjes zagen opduiken tussen de basaltblokken. Op nog geen halve meter afstand keken de kleintjes ons schattig aan en verdwenen alweer voor ik me tas nog open had. Fotokans gemist en ik wist totaal niet wat voor dier het was.

nerts mink
Nerts

De woorden van menig professioneel natuurfotograaf klinken sindsdien continue in mijn oren: “je hebt niks aan de camera die in je tas zit.” Een gewaarschuwd mens telt voor twee en sindsdien liep ik elke avond gewapend over de strekdam maar ze kwamen nooit meer zo dichtbij. We hebben de lokale boekenwinkel moeten plunderen om de nerts of minken te kunnen determineren. Je moet je voorstellen hoe de dames van de boekenwinkel keken. Twee volwassen die elk natuurboek doorspitten en druk met elkaar discussiëren in een taal die je niet begrijpt.

Hoewel de Lofoten een redelijk wildbestand hebben qua minken, otters, hermelijnen en vossen hebben wij jammer genoeg niet veel gezien. Tijdens de eerste “beklimming” van de berg achter ons huis vond ik al snel vossenpoep en andere sporen. Je hebt een vossentik of niet. Maar de vos zelf heb ik nooit gezien.
Toen we naar Unstad reden aan de noordkant van de Lofoten werden we blij verrast door een hermelijn op de parkeerplaats. Hij was super nieuwsgierig, maar kwam nooit ver uit zijn hol onder de vuilnisbak. Uiteindelijk moesten we het dus doen met een paar plaatjes en vervolgende wij onze weg langs de kust.

hermelijn
Hermelijn

Qua vogels troffen we het beter en tijdens wandelingen hebben we vaak zeearenden zien vliegen. Het was nooit een foto waardig, maar een prachtig gezicht desalniettemin. Op onze laatste dag troffen we het beter. Omdat we genoeg tijd hadden reden we via de kustroute terug naar Svolvaer. Een rustig weggetje dat langs de kust slingerde en waarop je niet harder dan 40km reed. Na onze tocht door het Trollfjord was het herkenen van een vliegende deur een koud kunstje en al snel zagen we er een vliegen. Ditmaal betrof het een juveniel exemplaar wat zich mooi positioneerde voor ons langs de weg. Mooiere afsluiter van ons weekje Lofoten konden wij ons niet bedenken.

zeearend Haliaeetus albicilla white tailed eagle
Juveniele zeearend

Damhertenbronst 2011

Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie
Damhertenbronst 2011

Oktober is de maand van de damhertenbronst en de maand waarin ik het meest in het duin te vinden ben. Het deed dus flink pijn toen ik midden oktober in een klaslokaal zat voor een softwarecursus. Voor elke hersencel die zichzelf verrijkt voelde met nieuwe kennis stierven er twee anderen omdat ik niet in de duinen kon liggen. Bang dat ik was dat de bronst in volle gang was terwijl ik op een laptopscherm zat te staren.
De weken voor ik op cursus ging waren rustig verlopen. De herten waren aanwezig en zij vertoonden het gedrag waarnaar ik op zoek was, maar alles was van korte duur en je moest binnen een uur het beeld wel gescoord hebben, want daarna was het over. Met elk bezoek merkte ik dat de herten steeds meer richting de hoogbronst kwamen, maar het was het steeds niet.
Tijdens mijn laatste cursusdagen daalde de temperatuur en wist ik zeker dat het tijd voor de hoogbronst was. De damherten en ik hebben namelijk een ding gemeen; de kou spoort ons aan tot actie.

Zaterdagochtend sprong ik meteen in de auto en ik kreeg de schrik van mijn leven toen ik de parkeerplaats opdraaide. Er stonden gewoon 50 auto’s en het was nog niet eens licht. Zou er gratis koffie worden uitgedeeld, waardoor zoveel gierige Hollanders zo vroeg uit hun bed komen rollen? Maar niets blijkt minder waar en ik had zo’n trek in koffie. Normaal gesproken vind 80% van de natuurfotografen het damhert geen wild. Te klein, stippen horen niet bij een volwassen hert en eigenlijk moeten ze achter een hek op de kinderboerderij. Maar 2011 is blijkbaar het jaar van het damhert. Ik had nog nooit zoveel auto’s en mensen gezien tijdens de bronst. Nu heb ik afgelopen weekend geleerd dat er tegenwoordig ongeveer 400.000 mensen zijn die “iets” doen met natuurfotografie, dus eigenlijk mag ik nog blij zijn met die 50 auto’s.

De twijfel sloeg meteen toe. Ga ik naar de geijkte plek of wijk ik af en ga ik op zoek in de vrije wildbaan van de duinen. Ik heb het vaker gedaan, maar de resultaten waren tot nu toe minder. Ik had in de afgelopen periode al veel werk gestoken in het volgen van bepaalde herten enhet bezoeken van locaties en ik wilde nu de plaatjes scoren die in mijn hoofd zaten. Maar zou het werken met de aanwezigheid van al die mensen?
Ik gokte er uiteindelijk op en hoopte maar op het beste. Soms wist ik niet wat ik zag, 10-15 man die in colonne rond liep of uit het bos kwam zetten waar het lek zich bevond.
Ik vind het niet erg om samen met iemand op pad te zijn en ik heb uren samen met Peter en Colinda op dezelfde vierkante meters gestaan, maar met 10 man om een hert heen staan is niet mijn ding.

Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie
Fotograferen zij nou het hert of mij?

Tweemaal ben ik zelf naar het lek gegaan. Het lek is het domein van de meest dominante en vruchtbare mannetjes en dus ook de plek waar het meest gevochten en gepaard wordt. Hoewel het paren door de drukte van bezoekers niet vaak gezien word, had ik dit jaar mazzel. Een van de mannetjes had zo veel pech dat ik hem wel 30 keer op een vrouwtje heb zien klimmen, scoren deed hij niet, maar de foto’s werden er niet minder grafisch van.
Omdat er zoveel mensen het lek in gaan, vermijd ik het zelf vaak. Ik stoor me te veel aan anderen. Sommigen moeten hun compact in het neusgat van een hert duwen, anderen vinden het nodig om met fel blauwe of rode jassen in je achtergrond te gaan staan en mijn persoonlijke favoriet is nog wel de flitsbrigade die licht in de duisternis van het bos willen brengen.

Soms heb je mazzel en is het verbazingwekkend stil in het lek. Mijn favoriete moment. Rustig tegen een boom gaan zitten op een nette afstand en wachten tot de vrouwtjes het lek in komen. Vaak gebruik ik de camera dan niet eens. De schichtige bewegingen van de vrouwtjes zijn niet vast te leggen in een beeld. Laat staan hoe het geluidsniveau van de heren toeneemt als de vrouwtjes in de buurt komen. Soms loop je dan tegen de beperking van de fotografie aan. Op zo’n moment moet je gewoon genieten en niet eens door de lens kijken maar met je eigen ogen.

Hieronder een kleine selectie van de foto’s die ik gemaakt heb. Op een ochtend vroeg een bekende of ik nog niet genoeg foto’s had gemaakt, zo vaak zag ze mij daar. Nu heb ik speciaal voor jou mijn foto’s geteld, ik ben uitgekomen op ongeveer 2876 foto’s die ik op mijn pc heb gezet en daarvan moet ik zeker nog 1/3 gaan bekijken, de rest is al gewist. En zelfs met die 2876 foto’s heb ik niet genoeg. Ik mis nog steeds bepaalde beelden, dus volgend jaar ben ik er weer, zo vaak als ik maar kan!

Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie
Krachtmeting


Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie
Damhert schuurt over een boom om geur achter te laten.


Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie
Een van de oude heren burlt.


Damherten bronst paring Fallow Deer mating Peter Maris Natuurfotografie
Paring tijdens de bronst.


Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie
Krachtmeting tussen jong en oud.


Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie

Zoals jullie al konden lezen liep ik niet alleen door het bos voor de damherten, ik had Peter en Colinda al genoemd, maar neem ook een kijkje bij Roeselien en Loes beiden hebben ook prachtige platen geschoten.

Foto van de maand – November 2011

Damhert Fallow Deer Peter Maris Natuurfotografie
Rustend damhert

Wat kwam de damherten bronst langzaam op gang dit jaar. Pas toen oktober eindelijk wat koude nachten bracht, kregen de herten het op hun heupen en begon de bronst pas echt. Blijkbaar houd ik niet alleen van een frisse ochtend. Jammer genoeg heb ik er niet veel van kunnen meemaken, maar de paar ochtenden die ik had waren wel super.
Van het weekend was ik ’s avonds nog even wezen kijken hoe het met de heren en dames ging. Ik had al gehoord dat de activiteit flink was afgenomen. Bij het gebied aangekomen was er geen burl meer te horen en een blik in het bos gaf alleen maar plat liggende herten. Bij een mannetje ben ik op mijn buik dichterbij gekropen. Hij was zo moe dat het hem allemaal niks kon deren.
Snel wat foto’s gemaakt en weer langzaam op de buik achteruit. Van hem had ik best langer mogen blijven liggen, maar die doordringende lucht van de bronstkuil vond ik wel weer genoeg.

Binnenkort een vol blog over de damherten bronst. En voor de mensen die zich afvragen wat een bronstkuil is: de kuil wordt gegraven door de herten met hun hoeven en gewei waarna daarin wordt geplast. De herten gaan hier vervolgens in liggen zodat het natte zand in de vacht komt en zij een sterke geur hebben om de dames mee te lokken.