Wildlife Lofoten

scholekster op strand
Scholeksters op strand

Ons avontuur met de zeearenden in het Trollfjord was gelukkig niet onze enige ervaring met het wildlife van Noorwegen. Onze aankomst op de Lofoten begon al goed. Na 3 dagen varen zagen wij eindelijk bruinvissen zwemmen terwijl de MS Lofoten langs de kustlijn opstoomde richting Svolvaer. ‘S avonds na het eten van een goed bord pasta liepen wij over de strekdam voor onze rorbuer toen we plotseling drie kleine kopjes zagen opduiken tussen de basaltblokken. Op nog geen halve meter afstand keken de kleintjes ons schattig aan en verdwenen alweer voor ik me tas nog open had. Fotokans gemist en ik wist totaal niet wat voor dier het was.

nerts mink
Nerts

De woorden van menig professioneel natuurfotograaf klinken sindsdien continue in mijn oren: “je hebt niks aan de camera die in je tas zit.” Een gewaarschuwd mens telt voor twee en sindsdien liep ik elke avond gewapend over de strekdam maar ze kwamen nooit meer zo dichtbij. We hebben de lokale boekenwinkel moeten plunderen om de nerts of minken te kunnen determineren. Je moet je voorstellen hoe de dames van de boekenwinkel keken. Twee volwassen die elk natuurboek doorspitten en druk met elkaar discussiëren in een taal die je niet begrijpt.

Hoewel de Lofoten een redelijk wildbestand hebben qua minken, otters, hermelijnen en vossen hebben wij jammer genoeg niet veel gezien. Tijdens de eerste “beklimming” van de berg achter ons huis vond ik al snel vossenpoep en andere sporen. Je hebt een vossentik of niet. Maar de vos zelf heb ik nooit gezien.
Toen we naar Unstad reden aan de noordkant van de Lofoten werden we blij verrast door een hermelijn op de parkeerplaats. Hij was super nieuwsgierig, maar kwam nooit ver uit zijn hol onder de vuilnisbak. Uiteindelijk moesten we het dus doen met een paar plaatjes en vervolgende wij onze weg langs de kust.

hermelijn
Hermelijn

Qua vogels troffen we het beter en tijdens wandelingen hebben we vaak zeearenden zien vliegen. Het was nooit een foto waardig, maar een prachtig gezicht desalniettemin. Op onze laatste dag troffen we het beter. Omdat we genoeg tijd hadden reden we via de kustroute terug naar Svolvaer. Een rustig weggetje dat langs de kust slingerde en waarop je niet harder dan 40km reed. Na onze tocht door het Trollfjord was het herkenen van een vliegende deur een koud kunstje en al snel zagen we er een vliegen. Ditmaal betrof het een juveniel exemplaar wat zich mooi positioneerde voor ons langs de weg. Mooiere afsluiter van ons weekje Lofoten konden wij ons niet bedenken.

zeearend Haliaeetus albicilla white tailed eagle
Juveniele zeearend

Foto van de maand – Mei 2012

 Gebroken ei Lente

Lente. De natuur ontwaakt en alles loopt uit. De lente van 2012 kreeg echter een tikje na van moeder natuur en april gaat de boeken in als de koudste april sinds tijden. Ondanks de kou zijn een hoop dieren toch met de lente begonnen en zien we overal de eerste bloemen alweer bloeien. Kleine donzige eendjes zijn al te vinden in de sloot en moeder gans heeft een flinke groep half volwassen kuikens achter zich aan zwemmen. Alleen dit kleine gansje heeft het nooit gered, waarschijnlijk ten prooi gevallen aan een rover.

Eekhoorns of vogels

Rode eekhoorn
Rode eekhoorn

Wat moet je doen als je liefde niet wordt beantwoord? Rare vraag misschien van een natuurfotograaf. Maar als je al drie dagen zit te wachten op enig teken van leven, van wederzijdse affectie, dan beginnen de radertjes in je hersenen te spinnen. Alsof je weer 13 bent en tot over je oren verliefd op het onbereikbare meisje van de klas.

Mijn hart begint dan ook sneller te kloppen als ik een eekhoorn in een boom zie zitten op een meter of 10 afstand. Is zij op weg naar mij of blijft ze hoog in de boom zitten?
De afgelopen dagen heb ik mij moeten amuseren met allerlei vogels, omdat de eekhoorn niet in de buurt wilde komen. Ik kan behoorlijk genieten van alle pimpelmezen, koolmezen, boomklevers en glanskoppen die langs komen. Maar ik blijf een zoogdierenliefhebber in hart en nieren, dus het vogeltje op een stokje is leuk, maar niet mijn doel.

Boomklever nuthatch
Boomklever

Opeens zie ik vanuit mijn ooghoek een eekhoorn verschijnen. Zij scharrelt wat rond onder de bomen, maar komt al snel mijn kant op. Zal ze nu wel blijven? De afgelopen drie dagen zag ik haar alleen als ik zelf binnen zat. Alsof zij het erom doet! Elke dag sta ik op een ander tijdstip op om haar voor te zijn in de tuin, maar tot nu toe wint ze elke keer.
Dan springt ze toch op de tak. Mijn hart klopt nog sneller en ik durf nog niet af te drukken. Na even rondgekeken te hebben zit zij gelukkig al snel te genieten van wat nootjes en kan ik voorzichtig de eerste foto afdrukken.
Pfff..de eekhoorn schrikt niet van de sluiter die klinkt als een kerkklok op de vroege ochtend en blijft onverstoorbaar zitten. Mooi! Mijn hart klopt al rustiger, maar mijn vinger heeft nu het ritme te pakken. In de twee minuten dat zij aanwezig is, knal ik er schaamteloos 100 foto’s doorheen.

Rode eekhoorn Red Squirrel
Rode eekhoorn

Met een brede glimlach op mijn gezicht chimp ga ik door mijn foto’s heen. Het was misschien een vluggertje, maar het was het vroege opstaan zeker meer dan waard.

staartmees long-tailedtit
Staartmees
Rode eekhoorn Red Squirrel
Nieuwsgierige rode eekhoorn
Rode Eekhoorn Red Squirrel
Rode eekhoorn

Foto van de maand – April 2012

Futen paring

Lente. Het duurt altijd even voor ik mijn draai heb gevonden bij dit seizoen. Als de futen gaan baltsen weet ik dat de lente er aankomt en loop ik mijn vertrouwde futen plekjes af. Zo ook dit jaar en niet zonder succes. Ik vind vier paartjes en allemaal binnen redelijke afstand van elkaar.

Maar als ik dan ’s ochtends vroeg naar het nest fiets ervaar ik weer waarom ik altijd opstartproblemen heb in de lente. Geen fuut te zien… Op naar de tweede plek dan maar. Ook daar geen fuut te zien. Bij mijn weten hebben futen geen vakantiedagen of groepsreisjes, toch? Bij nummer drie tref ik wel futen thuis en al snel lig ik geïnstalleerd langs de waterkant.

Het nest zit verstopt tussen takken dus niet te zien, maar de balts hopelijk wel. Om een heel lang verhaal kort te houden. Ze hebben gebaltst, prachtig ook nog, maar wel 10 meter achter mij.
De volgende poging waagde ik op een oude stek en na veel geduld had ik geluk. Mevrouw fuut ging er voor liggen en meneer fuut dreef er al dicht achter. Maar daar bleef het ook bij. Hoe hard ze hem ook riep of zichzelf opnieuw positioneerde, meneer moest er niks van hebben. Ik moest genoegen nemen met wat poetsplaatjes.

Na een uurtje heb ik zelf de plaat maar gepoetst en ben thee gaan drinken. Hopelijk mag ik straks wel de kleintjes fotograferen.

Meer futen foto’s op mijn website.

Eagles fly alone

Zeearend Peter Maris Natuurfotografie
Zeearend

Voor natuurfotografen is er vaak niks mooiers dan een vogel op een stokje. Ook ik heb wel eens last van dit syndroom. Maar liever ga je natuurlijk voor de grote vogels zoals buizerds of een zeearend. Hoewel zeearenden tegenwoordig steeds vaker nestelen in Nederland is het maken van foto’s ervan weer een heel ander verhaal.

Wil je zeearenden fotograferen dan ga je naar Noorwegen, Polen of Duitsland. Toen ik de reis langs de kust van Noorwegen ging plannen was mijn tweede email dan ook gericht aan Ole Martin Dahle. Elke natuurfotograaf kent de prachtige foto’s van zeearenden die gemaakt zijn vanuit Ole zijn boot en hem bezoeken stond op mijn wensenlijstje. Echter ondanks onze beide goede intenties lukte het niet om een afspraak te maken.

Ik had de hoop al opgegeven om nog zeearenden te fotograferen tot ik langs een poster liep in Svolvaer op de Lofoten. Zeearendensafari: gegarandeerd arenden zien. Toeristisch? Ja ongelooflijk, maar de plaatjes die er bij zaten gaven ons wat hoop.

Meeuwen voeren Peter Maris Natuurfotografie
Meeuwen voeren

Dus zo scheepten wij ’s middags in en werden we begroet door de twee dames die de show runden. Na een korte boottocht werden eerst de hengels uitgeworpen om vis te vangen. Voor de niet natuurfotografen onder ons een snelle les: Zeearenden lok je door eerst stukken vis en brood te voeren aan meeuwen. Hun commotie lokt de zeearenden. Wanneer er een arend gespot wordt gooit men een vis op het water. Deze is volgespoten met lucht zodat hij blijft drijven en niet door een meeuw gepakt kan worden. De arend komt naar beneden en wij maken de foto’s.

zeearend in de fjorden Peter Maris Natuurfotografie
Zeearend in het fjordenlandschap

Na het vissen begon de boot aan zijn toeristische ronde langs het Trollfjord en werden de eerste arenden gespot. Het is een prachtig gezicht hoe je eerst een klein stipje ziet cirkelen op grote hoogte dat steeds lager en lager komt en dan opeens in volle vaart op het water afkomt. De benaming vliegende deur is geheel op zijn plaats; deze vogels zijn echt groot. Prachtig om te zien en mee te maken. Als je het ooit kan doen wat mij betreft een aanrader, hoe toeristisch het ook is!

Zeearend Peter Maris natuurfotografie
Zeearend zet daling in
Zeearend grijp vis Peter Maris natuurfotografie
Zeearend grijpt vis

Witte duinen boek en agenda 2012

Witte duinen boek Peter Maris natuurfotografie
Witte duinen

Witte duinen

Als de eerste witte vlokken uit de hemel vallen, sta ik vooraan in de rij om de duinen te betreden. Het landschap transformeert in een schilderij van een van de oude Hollandse meesters en overal waar je kijkt is het prachtig. Zelfs lelijke stukken duinen worden opeens interessant door de vereenvoudiging van de natuur die ontstaat door een dikke witte deken.
Een rode vos in wintervacht in een dik pak sneeuw is een prachtig gezicht. Maar ook de reeën met hun bruine vacht vormen een prachtig beeld als zij in sprongvorm door het duin trekken. De damherten verliezen grotendeels hun stippen en zijn nog beter te zien in het duin.

In de afgelopen winters heb ik veelvuldig de duinen bezocht en veel foto’s gemaakt. De foto’s van de afgelopen jaren heb ik gebundeld in het boek Witte duinen, waarin ik je meeneem op reis van Oost naar West en je laat zien in welk gedeelte van het duin welk dier leeft. Het is geen totaaloverzicht van alle dieren in het duin, maar het geeft een beeld van de voor mij meest aansprekende dieren in de winter.

Witte duinen boek voorbeeld 1 Peter Maris natuurfotografie
Witte duinen boek voorbeeld 1

In dit digitale tijdperk blijven foto’s vaak op de harde schrijf staan en komen ze niet verder dan een website. Persoonlijk zit ik graag met een fotoboek van een inspirerende fotograaf in mijn handen. Gewoon bladerend en de foto’s bekijkend geniet ik van een warme kop thee. Zeker in deze winterperiode als de wind om het huis giert is dit vooruitzicht heerlijk. Vandaar dat ik al enige tijd zelf boeken maak om mijn foto’s te laten zien aan mensen als zij langskomen.

Witte duinen boek voorbeeld 2 Peter Maris natuurfotografie
Witte duinen boek voorbeeld 2

Na vele positieve reacties heb ik besloten om mijn boeken ook voor anderen beschikbaar te stellen. Sinds deze maand is het boek Witte duinen te bestellen via mijn website of de webwinkel van Blurb. Het boek bestaat uit 62 pagina’s in 25x20cm formaat en is beschikbaar vanaf E33,50 (paperback, excl. verzendkosten). Elk hoofdstuk is voorzien van een inleidende tekst en prachtige full colour foto’s. Naast de traditionele versie van het boek is er ook een iBook versie te koop die te lezen is op de iPad voor maar E3,99.

Witte duinen boek voorbeeld 3 Peter Maris natuurfotografie
Witte duinen boek voorbeeld 3

Agenda 2012

Agenda 2012 Peter Maris natuurfotografie
Agenda 2012

Helemaal nieuw voor 2012 is de agenda. Sinds enkele weken biedt Blurb deze optie aan en ik heb het meteen uitgeprobeerd. Hoewel een hoop mensen hun mobiel gebruiken als agenda en geheugensteun, gebruik ik nog altijd graag een papieren agenda. Daar kun je gewoon in schrijven terwijl je aan de telefoon zit en meteen nog wat herinneringen neer krabbelen.

In de 2012 agenda staat beeldmateriaal dat qua onderwerp steeds gerelateerd is aan een specifieke maand. Het gaat om foto’s die de meeste mensen nog nooit eerder gezien hebben. De 2012 agenda bestaat uit 158 pagina’s in 15×23 cm formaat en is beschikbaar vanaf E19,55 (paperback, excl. verzendkosten).
Een week beslaat 2 pagina’s waardoor er veel schrijfruimte is voor afspraken. De agenda is gedrukt op ongecoat papier waardoor het lekker schrijft in tegenstelling tot veel fotografie-agenda’s die gebruik maken van gecoat papier.

Agenda 2012 voorbeeld 1 Peter Maris natuurfotografie
Agenda 2012 voorbeeld 1
Agenda 2012 voorbeeld 2 Peter Maris natuurfotografie
Agenda 2012 voorbeeld 2
Agenda 2012 voorbeeld 3 Peter Maris natuurfotografie
Agenda 2012 voorbeeld 3

De agenda 2012 en het boek Witte duinen zijn te bestellen via Blurb, waarbij je dient te betalen via creditcard. Of indien dit niet mogelijk is, kunnen beide publicaties ook direct bij mij besteld worden (dit geldt ook voor de iPad versie). Omdat het hier gaat om printing-on-demand moet je altijd rekening houden met een levertijd van 2 weken, maar meestal gaat het sneller.

Op Blurb kun je ook previews zien van het boek Witte duinen en de Agenda 2012.

Toevoeging:

OP = OP. Koop nu de 2012 Agenda voor 5 euro (excl. verzendkosten). Aanbieding geldt alleen indien bij mij persoonlijk wordt besteld.

Damhertenbronst 2011

Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie
Damhertenbronst 2011

Oktober is de maand van de damhertenbronst en de maand waarin ik het meest in het duin te vinden ben. Het deed dus flink pijn toen ik midden oktober in een klaslokaal zat voor een softwarecursus. Voor elke hersencel die zichzelf verrijkt voelde met nieuwe kennis stierven er twee anderen omdat ik niet in de duinen kon liggen. Bang dat ik was dat de bronst in volle gang was terwijl ik op een laptopscherm zat te staren.
De weken voor ik op cursus ging waren rustig verlopen. De herten waren aanwezig en zij vertoonden het gedrag waarnaar ik op zoek was, maar alles was van korte duur en je moest binnen een uur het beeld wel gescoord hebben, want daarna was het over. Met elk bezoek merkte ik dat de herten steeds meer richting de hoogbronst kwamen, maar het was het steeds niet.
Tijdens mijn laatste cursusdagen daalde de temperatuur en wist ik zeker dat het tijd voor de hoogbronst was. De damherten en ik hebben namelijk een ding gemeen; de kou spoort ons aan tot actie.

Zaterdagochtend sprong ik meteen in de auto en ik kreeg de schrik van mijn leven toen ik de parkeerplaats opdraaide. Er stonden gewoon 50 auto’s en het was nog niet eens licht. Zou er gratis koffie worden uitgedeeld, waardoor zoveel gierige Hollanders zo vroeg uit hun bed komen rollen? Maar niets blijkt minder waar en ik had zo’n trek in koffie. Normaal gesproken vind 80% van de natuurfotografen het damhert geen wild. Te klein, stippen horen niet bij een volwassen hert en eigenlijk moeten ze achter een hek op de kinderboerderij. Maar 2011 is blijkbaar het jaar van het damhert. Ik had nog nooit zoveel auto’s en mensen gezien tijdens de bronst. Nu heb ik afgelopen weekend geleerd dat er tegenwoordig ongeveer 400.000 mensen zijn die “iets” doen met natuurfotografie, dus eigenlijk mag ik nog blij zijn met die 50 auto’s.

De twijfel sloeg meteen toe. Ga ik naar de geijkte plek of wijk ik af en ga ik op zoek in de vrije wildbaan van de duinen. Ik heb het vaker gedaan, maar de resultaten waren tot nu toe minder. Ik had in de afgelopen periode al veel werk gestoken in het volgen van bepaalde herten enhet bezoeken van locaties en ik wilde nu de plaatjes scoren die in mijn hoofd zaten. Maar zou het werken met de aanwezigheid van al die mensen?
Ik gokte er uiteindelijk op en hoopte maar op het beste. Soms wist ik niet wat ik zag, 10-15 man die in colonne rond liep of uit het bos kwam zetten waar het lek zich bevond.
Ik vind het niet erg om samen met iemand op pad te zijn en ik heb uren samen met Peter en Colinda op dezelfde vierkante meters gestaan, maar met 10 man om een hert heen staan is niet mijn ding.

Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie
Fotograferen zij nou het hert of mij?

Tweemaal ben ik zelf naar het lek gegaan. Het lek is het domein van de meest dominante en vruchtbare mannetjes en dus ook de plek waar het meest gevochten en gepaard wordt. Hoewel het paren door de drukte van bezoekers niet vaak gezien word, had ik dit jaar mazzel. Een van de mannetjes had zo veel pech dat ik hem wel 30 keer op een vrouwtje heb zien klimmen, scoren deed hij niet, maar de foto’s werden er niet minder grafisch van.
Omdat er zoveel mensen het lek in gaan, vermijd ik het zelf vaak. Ik stoor me te veel aan anderen. Sommigen moeten hun compact in het neusgat van een hert duwen, anderen vinden het nodig om met fel blauwe of rode jassen in je achtergrond te gaan staan en mijn persoonlijke favoriet is nog wel de flitsbrigade die licht in de duisternis van het bos willen brengen.

Soms heb je mazzel en is het verbazingwekkend stil in het lek. Mijn favoriete moment. Rustig tegen een boom gaan zitten op een nette afstand en wachten tot de vrouwtjes het lek in komen. Vaak gebruik ik de camera dan niet eens. De schichtige bewegingen van de vrouwtjes zijn niet vast te leggen in een beeld. Laat staan hoe het geluidsniveau van de heren toeneemt als de vrouwtjes in de buurt komen. Soms loop je dan tegen de beperking van de fotografie aan. Op zo’n moment moet je gewoon genieten en niet eens door de lens kijken maar met je eigen ogen.

Hieronder een kleine selectie van de foto’s die ik gemaakt heb. Op een ochtend vroeg een bekende of ik nog niet genoeg foto’s had gemaakt, zo vaak zag ze mij daar. Nu heb ik speciaal voor jou mijn foto’s geteld, ik ben uitgekomen op ongeveer 2876 foto’s die ik op mijn pc heb gezet en daarvan moet ik zeker nog 1/3 gaan bekijken, de rest is al gewist. En zelfs met die 2876 foto’s heb ik niet genoeg. Ik mis nog steeds bepaalde beelden, dus volgend jaar ben ik er weer, zo vaak als ik maar kan!

Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie
Krachtmeting


Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie
Damhert schuurt over een boom om geur achter te laten.


Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie
Een van de oude heren burlt.


Damherten bronst paring Fallow Deer mating Peter Maris Natuurfotografie
Paring tijdens de bronst.


Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie
Krachtmeting tussen jong en oud.


Damherten bronst Fallow Deer Rut Peter Maris Natuurfotografie

Zoals jullie al konden lezen liep ik niet alleen door het bos voor de damherten, ik had Peter en Colinda al genoemd, maar neem ook een kijkje bij Roeselien en Loes beiden hebben ook prachtige platen geschoten.

Foto van de maand – November 2011

Damhert Fallow Deer Peter Maris Natuurfotografie
Rustend damhert

Wat kwam de damherten bronst langzaam op gang dit jaar. Pas toen oktober eindelijk wat koude nachten bracht, kregen de herten het op hun heupen en begon de bronst pas echt. Blijkbaar houd ik niet alleen van een frisse ochtend. Jammer genoeg heb ik er niet veel van kunnen meemaken, maar de paar ochtenden die ik had waren wel super.
Van het weekend was ik ’s avonds nog even wezen kijken hoe het met de heren en dames ging. Ik had al gehoord dat de activiteit flink was afgenomen. Bij het gebied aangekomen was er geen burl meer te horen en een blik in het bos gaf alleen maar plat liggende herten. Bij een mannetje ben ik op mijn buik dichterbij gekropen. Hij was zo moe dat het hem allemaal niks kon deren.
Snel wat foto’s gemaakt en weer langzaam op de buik achteruit. Van hem had ik best langer mogen blijven liggen, maar die doordringende lucht van de bronstkuil vond ik wel weer genoeg.

Binnenkort een vol blog over de damherten bronst. En voor de mensen die zich afvragen wat een bronstkuil is: de kuil wordt gegraven door de herten met hun hoeven en gewei waarna daarin wordt geplast. De herten gaan hier vervolgens in liggen zodat het natte zand in de vacht komt en zij een sterke geur hebben om de dames mee te lokken.

Buiten het duin

Uienveld Peter Maris Natuurfotografie
Uienveld

Uien? Geen herten of een vos? Je hebt in de duinen toch helemaal geen uien? Dat klopt, schrik niet, maar ik ben foto’s gaan maken buiten de door de mij zo geliefde duinen. Door sommigen wordt de AWD mijn achtertuin genoemd, omdat ik er zo vaak kom. Maar ik heb mij nu een jaar lang full time gericht op dieren en soms wil je even wat breder kijken. Even wat anders fotograferen zorgt ervoor dat je weer met een frisse blik gaat kijken.

Fotograaf Peter Maris Natuurfotografie
Behind the scenes

Normaal gesproken rij ik met 80 km/u langs de weilanden rond mijn woonplaats van of naar de duinen, maar ditmaal besloot ik om eens op de fiets op pad te gaan. Vanuit de auto had ik al wat leuke plekjes gezien, elk met hun eigen mogelijkheden qua licht. Nu is landschapsfotografie iets wat ik eigenlijk nooit doe. Waarom niet, weet ik eigenlijk niet. Ik heb er nooit echt naar gekeken en heb me eigenlijk snel op dieren gericht en ben daar gebleven.

Voor een hoop mensen is Nederland ook niet interessant genoeg voor een landschapsfoto en men denkt eerder aan oorden zoals Ijsland, USA of Toscane. Nu moet ik hierin ook eerlijk zijn, ik denk dat Ijsland je creativiteit een flinke boost geeft. Een uitzicht in een van de nationale parken van Amerika spreekt wat meer aan dan ons vlakke land met windmolens op de achtergrond.

Overigens kijk ik al een aantal jaar op de site van Bas Meelker Hij laat zien dat je niet naar Ijsland of Italië hoeft om mooie landschapsfoto’s te maken en dat ons platte land wonderschone landschappen biedt. Ik kijk altijd met verwondering naar wat hij maakt in ons eigen land en dat heeft mij laatst er toe aangezet om ook eens naar mijn eigen omgeving te kijken. Bas Meelker heeft de prachtig waddenzeekust als achtertuin en daar ben ik wel een beetje jaloers op, maar ik wil ook geen kopietje van hem worden.

Dus ik probeer te bedenken hoe hij te werk zou gaan in de Randstad waar je op de achtergrond van elk weiland wel een flat of huis hebt. “Zo volgebouwd is het nou ook weer niet Peter”, hoor ik jullie denken. Nou het viel mij nog even tegen, ik wou een strakke lege horizon, maar ik bleef maar flats, torens of hijskranen zien. De keuze van de plek en hoe alles in beeld te brengen is even anders dan in het duin. Nu heeft een groothoeklens als voordeel dat de verhoudingen wat vervormd worden en de achtergrond dus kleiner in beeld komt dan dat je het zelf ziet.

Camera op statief Peter Maris Natuurfotografie
Behind the scenes

Stiekem vraag ik me af hoe vaak Bas voor niets buiten staat. Ik gok dat hij ondertussen een ervaren weerman is en ik mag dan wel Peter heten, maar Peter Timofeeff ben ik niet. De eerste avond dat ik er op uit ging viel het licht me tegen. Het leek mooi, maar toen ik eenmaal was aangekomen was er een sluier voor de zon ontstaan en viel mijn plan in duigen. Het contrast tussen de lucht en het veld wat ik had verwacht viel hierdoor mee, maar de dramatische lucht waarop ik had gehoopt was er niet.

Ik ben nog niet tevreden over wat ik er tot nu toe van heb gemaakt, maar mijn eerste vossenfoto’s waren ook niet alles. Dus de komende weken zetten we door, want ik moet Bas wel gelijk geven als je goed kijkt kun je van Nederland toch wel wat moois maken.

Graanveld Peter Maris Natuurfotografie
Graanveld