Review: Fjällräven Gutulia Anorak

Snow in the dunes

The wind rips across the snow covered dunes giving the -10 celcius temperature a -15 feeling. But I cannot think of a better place to be then along the coast looking for animals to photograph. For years I have handled winter in my TNF Hyvent jacket but this season I am giving the Fjällräven Gutulia Anorak a spin.

The Gutulia Anorak is a long, classic mountain anorak. Made of water and wind resistant G-1000®, Fjällräven’s material of choice. The anorak is a garment designed for active winter trips. According to the fabricator the fabric wicks away moisture better than completely wind and waterproof garments and is therefore perfect for intensive winter activities such as skiing or snowshoeing. Long enough to protect you in the rear. Crotch strap to hold the jacket in place. Adjustable waist and sleeve cuffs. Spacious, so it does not to inhibit your movements, and with a large kangaroo pocket to hold a map, compass and extra gloves. A side zipper makes it easier to put on and take off. Synthetic fur trim can be added to the hood

Some people would wonder why to buy a polyester/cotton jacket next to a hardshell. Hardshells are definitly something we need in the Netherlands thanks to the surplus amount of rain we endure. Hyvent (or similar) has kept me dry and warm on many days and I will never give it up. But add a couple of years of experience and you learn that breathability is not always as expected.

Red Deer in pouring rain.

That is why my eyes turned to Fjällräven G-1000. But is the G-1000 resistant enough for our Dutch climate? I call tell you it blocks all wind even when mother nature blows so hard it turns your regular pants in a skinny jeans and stops you dead in your tracks.
I can say from several 10+km walks that this material does breath a lot better and makes me feel more comfortable over the long run. The anorak also has zips at the side to vent air but I only used those once because I had to much fleece on.

Dry and warm on the snow

Lying down on the snow is no problem and you get up dry. But how about water resistance? I only had a couple of small showers whilst testing the jacket but they were no problem. I reckon that if I rewax the jacket and add some more to the front and sleeves it can handle some rain, but in the end if they forcast rain I will turn my hardshell. Fjällräven also states this on their website, G-1000 is not waterproof. But so far it has not disappointed me.
As you can see I got the fur trim, which besides making me look like a polar explorer also works very nice. It adds some comfort for the cheeks when not using the hood and it adds warmth when the hood is up.

I became a big fan of the big pocket at the front. It will fit my gloves and hat, though it makes me look like Santa Claus around the waist it is ideal and spacious. Something I miss in a lot of other jackets I see. The crotch strap is something I do not get but maybe that is because we do not have dog sleds. There is no normal zipper, so you need to pull the anorak on and off over your head. You either like it or hate it, but it makes sure you do not wear this jacket to a dinner date. In the end it is not a point for me, because I bought this jacket solely for use outdoor.
Big plus is the high neck of the anorak. This allows some serious womb-like chin-burrowing when mother nature slaps you in the face.

Shooting in the dunes

The Gutulia Anorak is a very nice jacket to have next to a true waterproof jacket. It breaths a bit better and it has some nice features such as the big kangaroo pocket and a long neck section.

Foto van de maand – Februari 2012

Ooievaar in de sneeuw

Als je je ooit afvraagt wie in de winter de baby’s komt brengen als de ooievaars volgens de biologieboeken naar Afrika trekken, dan kan ik je geruststellen. Uit tellingen van Stork blijkt dat 30% van de populatie overwintert in Nederland.
Vroeger dacht men dat dit kwam door de buitenstations die het hele jaar door voerden maar sinds de sluitingen (rond 2006) blijven er elk jaar nog steeds vogels plakken in onze winter.
Met een winter zoals wij nu ervaren kun je je goed voorstellen dat de ooievaars hun maaltje wel kunnen vinden, maar in strenge winters zoals op de foto hebben zij het een stuk zwaarder. Gelukkig zijn het opportunistische vogels en vinden zij eten door het te stelen van eenden als die gevoerd worden, verwerken zij ons afval of eten mee in dierentuinen.

Maar goed ook, anders zou er in de winter niemand jarig zijn.

Lofoten

MS Lofoten opweg naar de Lofoten

Wanneer het schip opstoomt richting de Lofoten en de laatste vuurtoren achter zich laat, worden de spitse bergen die de eilandengroep karakteriseren al duidelijk aan de horizon. De Lofoten staan bekend om hun overweldigende natuur, fjorden, meren, middernachtzon, noorderlicht en visrijke winters waarin het gehele landschap bedekt is met sneeuw.

Maar zoals je al had gezien in het eerste blog over onze trip naar Noorwegen komt er geen sneeuw voor in onze reis. Ondanks dat we boven de poolcirkel zaten was het nog steeds 20 graden en perfect vertoeven op het dek van het schip. Net voordat wij ‘s avonds de haven van Svolvaer binnenkwamen werden wij begroet door zusterschip MS Nordlys, een flink verschil met ons kleine bootje.

MS Nordlys

De volgende ochtend begon ons weekje Lofoten, na snel de huurauto gehaald te hebben gingen we op weg richting een van de zandstranden van de Lofoten. De temperatuur was wat gedaald, bikiniweer was het niet, maar we stonden wel op een van de meest noordelijke zandstranden van de wereld. Via kleine dorpjes zoals Henningsvaer en een schilderachtig landschap zijn we die dag naar ons huisje gereden in Mortsund.

Strand boven de poolcirkel

Huisje incl boot

De dagen erna werden gevuld met bezoekjes aan dorpjes zoals A en Reine en wandeltochten door de mooie bergen en heuvels van de Lofoten. Hoewel het vaak wennen was om nu opeens op steile bergen te lopen in plaats van rollende duinen was het uitzicht al het zweet meer dan waard. Het meest adembenemende uitzicht hadden wij in het noordelijke gedeelte van het eiland. Na een rit over een smalle weg kom je uit in een klein dorp, het asfalt houdt op en je bevindt je voor je gevoel letterlijk aan het einde van de wereld. Als je uitkijkt over zee zie je niks, totaal niets. Geen boot, geen eilanden, eindeloos water tot aan de horizon.

Stokvis

Vissersboot Lofoten

Zalmkwekerij

Reine

Op het randje van de wereld

Paragliden langs de kust

Paragliden bij Langevelderslag

Na een paar dagen storm leek het ons wel wat om naar het strand te gaan. Wie weet wat Neptunus aan land heeft gebracht. Op de parkeerplaats werd echter al snel duidelijk dat Neptunus het onderspit had gedolven en de dagjesmensen het gehele strand in beslag hadden genomen. Tenminste zo ver er strand aanwezig was bij hoogtij.
Maar we hoefden ons niet te vervelen, een grote groep paragliders zweef heen en weer tussen Langevelderslag en Zandvoort. Het is mooi om te zien hoe ze met niks meer dan een duintop en wind hele stukken kunnen zweven boven ons hoofd terwijl wij over het strand wandelen.

Zweven boven de duinen.

Zweven langs het strand

Als een vogel zo vrij

Roots en de damherten van Zandvoort

Foto's in Roots

In het oktober nummer van Roots stond een artikel over de damherten van de Amsterdamse waterleidingduinen. Leuk stuk over de biologie van het hert en met een klein gedeelte over het damherten dilemma dat de bollenstreek zo bezig houdt. Ik had een reactie gestuurd aan de auteur Paul Böhre en er ontstond een leuke mailwisseling over de damherten en hun toekomst. In mijn laatste e-mail had ik foto’s bijgevoegd van een ‘overlast’ situatie met damherten en wat foto’s van hoe de overlast wordt beperkt met behulp van het hek dat damherten moet weren.

In de Roots van januari 2012 staan fragmenten van onze mailcorrespondentie bij de ingezonden brieven samen met de foto’s die ik had gestuurd. Roots had mij al op de hoogte gebracht dat ze onze mailcorrespondentie zouden publiceren, maar niets vermeld over de foto’s. Leuke verrassing zo aan het einde van het jaar. Hieronder de foto’s op een groter formaat inclusief verklarende tekst.

Hek tussen waterleidingduinen en Zandvoort

Als kleine jongen heb ik Jurassic Park onwijs vaak gekeken. De video heb ik compleet grijs gedraaid. Voor de jonge lezers onder ons; video kwam voor de DVD en daarom huur je DVD’s nog steeds bij de VIDEOtheek. Ik krijg altijd een Jurassic Park gevoel als ik bij Zandvoort naar binnen ga. De automatische schuifdeur van grote stalen profielen die je moet openmaken met die grote ronde rode knop…ik krijg gewoon het gevoel dat Steven Spielberg over mijn schouder meekijkt.

Het hek dat Zandvoort moet beschermen tegen het grote kwaad in de duinen, de damherten, wekt al net zo’n gevoel op. Er loopt een strak kaal gemaaide lijn door het landschap met een zwaar hek die als dikke streep van Bentveld tot aan zee loopt. Tot hier en niet verder. Een typisch Hollands natuurbeeld. Ja wij willen graag dicht op de natuur wonen, maar het moet ons niet in de weg zitten.

Damherten werend hek

Het hek had, of heeft misschien nog steeds, zijn mankementen. Op enkele plekken vond ik een deur in het hek. Waarom weet ik niet, de ingang was namelijk een stuk verderop. Er stond geen kaartautomaat om de natuur te commercialiseren en het contrast met het 2.5 meter hoge hek was nogal groot. Duizenden euro’s voor een damherten werend hek en dan op een aantal plekken een oude deur erin van 1.5mtr hoog. Lijkt op vissen met een gat in je net.

Damherten op het gazon in Bentveld

Herten op een strak gemaaid stuk gras, mooi perkje eromheen en een drukke weg erachter. “Toto, I’ve a feeling we’re not in Kansas any more.” zei Dorothy. En dat klopt, we zijn niet meer in de Amsterdamse waterleidingduinen. Omdat ik stiekem verliefd ben op damherten zou ik het niet erg vinden om hen in mijn achtertuin te vinden. Dat scheelt weer een stukje rijden. Maar ik snap wel dat het problemen kan geven. Er kunnen ongelukken gebeuren en iemand moet de bollen betalen die de herten opeten.

Maar uiteindelijk volgen de damherten alleen maar hun instinct en vers groen gras is lekkerder dan oud dor gras in de duinen. Dus tja..kan je het een kind kwalijk nemen dat hij snoept uit een open snoeppot?

Voor meer damhertenfoto’s kunt u terecht op mijn website.

Witte duinen boek en agenda 2012

Witte duinen

Witte duinen

Als de eerste witte vlokken uit de hemel vallen, sta ik vooraan in de rij om de duinen te betreden. Het landschap transformeert in een schilderij van een van de oude Hollandse meesters en overal waar je kijkt is het prachtig. Zelfs lelijke stukken duinen worden opeens interessant door de vereenvoudiging van de natuur die ontstaat door een dikke witte deken.
Een rode vos in wintervacht in een dik pak sneeuw is een prachtig gezicht. Maar ook de reeën met hun bruine vacht vormen een prachtig beeld als zij in sprongvorm door het duin trekken. De damherten verliezen grotendeels hun stippen en zijn nog beter te zien in het duin.

In de afgelopen winters heb ik veelvuldig de duinen bezocht en veel foto’s gemaakt. De foto’s van de afgelopen jaren heb ik gebundeld in het boek Witte duinen, waarin ik je meeneem op reis van Oost naar West en je laat zien in welk gedeelte van het duin welk dier leeft. Het is geen totaaloverzicht van alle dieren in het duin, maar het geeft een beeld van de voor mij meest aansprekende dieren in de winter.

Witte duinen boek voorbeeld 1

In dit digitale tijdperk blijven foto’s vaak op de harde schrijf staan en komen ze niet verder dan een website. Persoonlijk zit ik graag met een fotoboek van een inspirerende fotograaf in mijn handen. Gewoon bladerend en de foto’s bekijkend geniet ik van een warme kop thee. Zeker in deze winterperiode als de wind om het huis giert is dit vooruitzicht heerlijk. Vandaar dat ik al enige tijd zelf boeken maak om mijn foto’s te laten zien aan mensen als zij langskomen.

Witte duinen boek voorbeeld 2

Na vele positieve reacties heb ik besloten om mijn boeken ook voor anderen beschikbaar te stellen. Sinds deze maand is het boek Witte duinen te bestellen via mijn website of de webwinkel van Blurb. Het boek bestaat uit 62 pagina’s in 25x20cm formaat en is beschikbaar vanaf E33,50 (paperback, excl. verzendkosten). Elk hoofdstuk is voorzien van een inleidende tekst en prachtige full colour foto’s. Naast de traditionele versie van het boek is er ook een iBook versie te koop die te lezen is op de iPad voor maar E3,99.

Witte duinen boek voorbeeld 3

Agenda 2012

Agenda 2012

Helemaal nieuw voor 2012 is de agenda. Sinds enkele weken biedt Blurb deze optie aan en ik heb het meteen uitgeprobeerd. Hoewel een hoop mensen hun mobiel gebruiken als agenda en geheugensteun, gebruik ik nog altijd graag een papieren agenda. Daar kun je gewoon in schrijven terwijl je aan de telefoon zit en meteen nog wat herinneringen neer krabbelen.

In de 2012 agenda staat beeldmateriaal dat qua onderwerp steeds gerelateerd is aan een specifieke maand. Het gaat om foto’s die de meeste mensen nog nooit eerder gezien hebben. De 2012 agenda bestaat uit 158 pagina’s in 15×23 cm formaat en is beschikbaar vanaf E19,55 (paperback, excl. verzendkosten).
Een week beslaat 2 pagina’s waardoor er veel schrijfruimte is voor afspraken. De agenda is gedrukt op ongecoat papier waardoor het lekker schrijft in tegenstelling tot veel fotografie-agenda’s die gebruik maken van gecoat papier.

Agenda 2012 voorbeeld 1

Agenda 2012 voorbeeld 2

Agenda 2012 voorbeeld 3

De agenda 2012 en het boek Witte duinen zijn te bestellen via Blurb, waarbij je dient te betalen via creditcard. Of indien dit niet mogelijk is, kunnen beide publicaties ook direct bij mij besteld worden (dit geldt ook voor de iPad versie). Omdat het hier gaat om printing-on-demand moet je altijd rekening houden met een levertijd van 2 weken, maar meestal gaat het sneller.

Op Blurb kun je ook previews zien van het boek Witte duinen en de Agenda 2012.

Toevoeging: 21-12-11

Wegens de vraag van de afgelopen weken had ik een extra voorraad agenda’s besteld. Hiervan zijn er nog drie beschikbaar. OP = OP. Koop nu de 2012 Agenda voor 11 euro (excl. verzendkosten). Aanbieding geldt alleen indien bij mij persoonlijk wordt besteld.

Foto van de maand – December 2011

Wachtend op een damhert

Veel fotografen visualiseren een foto voordat ze hem maken. Hoewel ik ook vaak bepaalde damhertenfoto’s in mijn hoofd heb zitten, zijn het vaker locaties die me inspireren tot een bepaalde plaat. Lopend door het duin zie je zoveel verschillende voor- en achtergronden en vaak springt er dan een idee in mijn hoofd van wat ik er van zou kunnen maken als…

Toen ik nog een klein mannetje was ging ik vaak vissen met mijn opa op karpers en snoek. Als er een ontkomen was zei ik vaak: “als hij nou…” Mijn grootvaders standaard antwoord was altijd: “as is verbrande turf”. Er is niets aan te doen, verbrand is verbrand. Hij had gelijk. Je kan een hoop voorbereiden maar uiteindelijk heb je bij vissen en fotografie ook een kleine dosis geluk nodig.

In mijn geval had ik een damhert nodig dat precies op een bepaalde plek ging staan. Nu staan damherten in slecht daglicht omdat het er teveel zijn. Zij moeten worden afgeschoten volgens de provincie. Hun aantal is te groot voor het gebied en het risico op ongelukken op omliggende wegen te hoog. Nou dan denk je: kat in het bakkie, die foto is zo gemaakt! Je struikelt immers over de damherten in de Amsterdamse waterleidingduinen.
Maar uiteindelijk stond ik daar anderhalf uur lang te ijsberen, in de mist wachtend op een damhert dat niet kwam. Misschien toch even met de provincie bellen en vragen waar de dichtheid van damherten zo hoog is, want ik ken die plek niet.

Misschien vraag je je nu af waarom dit toch mijn foto van de maand is geworden. Het damhert kwam uiteindelijk niet opdagen, dus eigenlijk is de damhertenfoto die ik wilde maken niet gelukt. Klopt helemaal. Maar het gaat hier om dat gevoel dat je hebt als je buiten loopt. De voorpret en de spanning terwijl je wacht op dat ene moment. Anderhalf uur lang dacht ik steeds: wacht even is dat een schim, is dat een damhert in de mist? Voor je gevoel sta je namelijk al uren te wachten en moet het damhert toch echt binnen twee minuten komen, kan niet anders. Zo stond ik daar, nog even en dan…

Damhertenbronst 2011

Damhertenbronst 2011

Oktober is de maand van de damhertenbronst en de maand waarin ik het meest in het duin te vinden ben. Het deed dus flink pijn toen ik midden oktober in een klaslokaal zat voor een softwarecursus. Voor elke hersencel die zichzelf verrijkt voelde met nieuwe kennis stierven er twee anderen omdat ik niet in de duinen kon liggen. Bang dat ik was dat de bronst in volle gang was terwijl ik op een laptopscherm zat te staren.
De weken voor ik op cursus ging waren rustig verlopen. De herten waren aanwezig en zij vertoonden het gedrag waarnaar ik op zoek was, maar alles was van korte duur en je moest binnen een uur het beeld wel gescoord hebben, want daarna was het over. Met elk bezoek merkte ik dat de herten steeds meer richting de hoogbronst kwamen, maar het was het steeds niet.
Tijdens mijn laatste cursusdagen daalde de temperatuur en wist ik zeker dat het tijd voor de hoogbronst was. De damherten en ik hebben namelijk een ding gemeen; de kou spoort ons aan tot actie.

Zaterdagochtend sprong ik meteen in de auto en ik kreeg de schrik van mijn leven toen ik de parkeerplaats opdraaide. Er stonden gewoon 50 auto’s en het was nog niet eens licht. Zou er gratis koffie worden uitgedeeld, waardoor zoveel gierige Hollanders zo vroeg uit hun bed komen rollen? Maar niets blijkt minder waar en ik had zo’n trek in koffie. Normaal gesproken vind 80% van de natuurfotografen het damhert geen wild. Te klein, stippen horen niet bij een volwassen hert en eigenlijk moeten ze achter een hek op de kinderboerderij. Maar 2011 is blijkbaar het jaar van het damhert. Ik had nog nooit zoveel auto’s en mensen gezien tijdens de bronst. Nu heb ik afgelopen weekend geleerd dat er tegenwoordig ongeveer 400.000 mensen zijn die “iets” doen met natuurfotografie, dus eigenlijk mag ik nog blij zijn met die 50 auto’s.

De twijfel sloeg meteen toe. Ga ik naar de geijkte plek of wijk ik af en ga ik op zoek in de vrije wildbaan van de duinen. Ik heb het vaker gedaan, maar de resultaten waren tot nu toe minder. Ik had in de afgelopen periode al veel werk gestoken in het volgen van bepaalde herten enhet bezoeken van locaties en ik wilde nu de plaatjes scoren die in mijn hoofd zaten. Maar zou het werken met de aanwezigheid van al die mensen?
Ik gokte er uiteindelijk op en hoopte maar op het beste. Soms wist ik niet wat ik zag, 10-15 man die in colonne rond liep of uit het bos kwam zetten waar het lek zich bevond.
Ik vind het niet erg om samen met iemand op pad te zijn en ik heb uren samen met Peter en Colinda op dezelfde vierkante meters gestaan, maar met 10 man om een hert heen staan is niet mijn ding.

Fotograferen zij nou het hert of mij?

Tweemaal ben ik zelf naar het lek gegaan. Het lek is het domein van de meest dominante en vruchtbare mannetjes en dus ook de plek waar het meest gevochten en gepaard wordt. Hoewel het paren door de drukte van bezoekers niet vaak gezien word, had ik dit jaar mazzel. Een van de mannetjes had zo veel pech dat ik hem wel 30 keer op een vrouwtje heb zien klimmen, scoren deed hij niet, maar de foto’s werden er niet minder grafisch van.
Omdat er zoveel mensen het lek in gaan, vermijd ik het zelf vaak. Ik stoor me te veel aan anderen. Sommigen moeten hun compact in het neusgat van een hert duwen, anderen vinden het nodig om met fel blauwe of rode jassen in je achtergrond te gaan staan en mijn persoonlijke favoriet is nog wel de flitsbrigade die licht in de duisternis van het bos willen brengen.

Soms heb je mazzel en is het verbazingwekkend stil in het lek. Mijn favoriete moment. Rustig tegen een boom gaan zitten op een nette afstand en wachten tot de vrouwtjes het lek in komen. Vaak gebruik ik de camera dan niet eens. De schichtige bewegingen van de vrouwtjes zijn niet vast te leggen in een beeld. Laat staan hoe het geluidsniveau van de heren toeneemt als de vrouwtjes in de buurt komen. Soms loop je dan tegen de beperking van de fotografie aan. Op zo’n moment moet je gewoon genieten en niet eens door de lens kijken maar met je eigen ogen.

Hieronder een kleine selectie van de foto’s die ik gemaakt heb. Op een ochtend vroeg een bekende of ik nog niet genoeg foto’s had gemaakt, zo vaak zag ze mij daar. Nu heb ik speciaal voor jou mijn foto’s geteld, ik ben uitgekomen op ongeveer 2876 foto’s die ik op mijn pc heb gezet en daarvan moet ik zeker nog 1/3 gaan bekijken, de rest is al gewist. En zelfs met die 2876 foto’s heb ik niet genoeg. Ik mis nog steeds bepaalde beelden, dus volgend jaar ben ik er weer, zo vaak als ik maar kan!

Krachtmeting

Damhert schuurt over een boom om geur achter te laten.

Een van de oude heren burlt.

Paring tijdens de bronst.

Krachtmeting tussen jong en oud.

Zoals jullie al konden lezen liep ik niet alleen door het bos voor de damherten, ik had Peter en Colinda al genoemd, maar neem ook een kijkje bij Roeselien en Loes beiden hebben ook prachtige platen geschoten.

Foto van de maand – November 2011

Rustend damhert

Wat kwam de damherten bronst langzaam op gang dit jaar. Pas toen oktober eindelijk wat koude nachten bracht, kregen de herten het op hun heupen en begon de bronst pas echt. Blijkbaar houd ik niet alleen van een frisse ochtend. Jammer genoeg heb ik er niet veel van kunnen meemaken, maar de paar ochtenden die ik had waren wel super.
Van het weekend was ik ‘s avonds nog even wezen kijken hoe het met de heren en dames ging. Ik had al gehoord dat de activiteit flink was afgenomen. Bij het gebied aangekomen was er geen burl meer te horen en een blik in het bos gaf alleen maar plat liggende herten. Bij een mannetje ben ik op mijn buik dichterbij gekropen. Hij was zo moe dat het hem allemaal niks kon deren.
Snel wat foto’s gemaakt en weer langzaam op de buik achteruit. Van hem had ik best langer mogen blijven liggen, maar die doordringende lucht van de bronstkuil vond ik wel weer genoeg.

Binnenkort een vol blog over de damherten bronst. En voor de mensen die zich afvragen wat een bronstkuil is: de kuil wordt gegraven door de herten met hun hoeven en gewei waarna daarin wordt geplast. De herten gaan hier vervolgens in liggen zodat het natte zand in de vacht komt en zij een sterke geur hebben om de dames mee te lokken.

Noorwegen – Deel 1

“Here I am at North Cape – at the very edge of civilisation – and I can say that my hunger for knowledge is satisfied. Now I can travel home content if God permits”.

Dat waren Franceso Negri’s woorden toen hij als eerste toerist op de Noordkaap kwam. Hoewel het bezoeken van het eiland je echt het gevoel geeft alsof je het einde van de beschaving op zoekt, had de kaap nog een ander effect op mij. Ik wil nu nog dichter bij de Noordpool komen!

Er zijn meerdere manieren om op de Noordkaap te geraken, maar wij vonden een 2687km lange bootreis langs de kust van Noorwegen wel een comfortabele manier om er te komen. Nu viel het comfort aan boord van de MS Lofoten wel iets tegen. Onze hut bevond zich in het diepste gat van de boot en het bed was nog net zo groot als in 1964, toen het schip werd gebouwd. Hierdoor stootte ik elke avond mijn voeten tegen datgene wat door moest gaan voor de kledingkast. Overigens was dat ook meteen de charme van de reis. De oude dame is een sfeervolle boot waarop je snel alle 100 gezichten herkent en jouw reis een stuk gezelliger maakt dan bijvoorbeeld aan boord van een van de grote moderne schepen met plek voor 400 gasten.

Uitzicht over Bergen

Onze reis start in Bergen, de plek waar het altijd regent. Nu kan ik dit niet tegenspreken, want we hadden ook wat regen. Overigens was het echt een zielig klein buitje. De rest van onze dagen in bergen zijn warm…25 graden, terwijl onze tas vol zit met warme kleding omdat we naar het hoge noorden gaan.

25 graden in Bergen

In bergen breng je natuurlijk een bezoek aan Bryggen; de oude wijk met mooie houten pakhuizen. Maar wat mij eigenlijk het meeste bijbleef van deze wijk was een winkeltje genaamd de Fur Shop. Heel de winkel hing vol met vossen-, zeehonden-, ijsberen- en rendierhuiden. Stuk voor stuk dieren die ik voor de lens wil hebben. Noren jagen ook nog op walvissen. Hun cultuur is anders, maar het geeft je wel een raar gevoel als je door zo’n winkel loopt.

The Fur Shop

Vanaf Bergen bracht de MS Lofoten ons naar de Lofoten eilanden waar wij een week doorbrachten in een rorbuer. De originele Hutrigruten reis is een trip van 6 dagen naar Kirkenes, waar de boot keert en terug vaart naar Bergen. Maar wij zagen het niet geheel zitten om 6 dagen achter elkaar op een schip te zitten. Daarom maakten wij een stop op de Lofoten, een plek die je volgens de boeken niet mag missen.

MS Lofoten bracht ons naar de Lofoten

Maar voordat wij daar waren hebben we eerst nog prachtige plaatsen aangedaan zoals het Geirangerfjord met de beroemde waterval de zeven gezusters, Trondheim met de Nidaros kathedraal, de mooiste vuurtoren van Noorwegen en natuurlijk de poolcirkel. Maar dat kun je niet fotograferen, het is namelijk geen ding. Als je wakker wordt op de ochtend dat je over de poolcirkel bent gevaren, ja je leest het goed, ik lag gewoon te slapen, zie je echter wel het verschil in het landschap. Het is moeilijk uit te leggen, je moet het eigenlijk gewoon ervaren.
En omdat plaatjes meer zeggen dan woorden hierbij een hele reeks van het eerste gedeelte van onze reis. In een volgend blog komen we aan op de Lofoten.

Zeven gezusters waterval, Geiranger.

Uitzicht vanaf de boot

Storm aan de horizon

Nidaros kathedraal in Trondheim

The Wharves, Trondheim

Kjeungskjær de mooiste vuurtoren van Noorwegen

Laatste vuurtoren voor de oversteek naar de Lofoten

De karaktiristieke kust van de Lofoten